ویژگی های طراحی لباس های قومی عمدتاً در جنبه های زیر منعکس می شود:
رنگ و الگوی: لباس های قومی معمولاً از رنگهای روشن و الگوهای پیچیده برای نشان دادن فرهنگ و زیبایی شناسی منحصر به فرد هر گروه قومی استفاده می کنند. به عنوان مثال ، لباس های Uyghur سرشار از رنگ است و اغلب با استفاده از رنگ های قرمز ، سبز تیره ، طلایی و سایر رنگ ها ، با الگوهای پیچیده و کاردستی نفیس. الگوهای کوهها و رودخانه ها ، مزارع و توطئه های زمین بر روی لباس های میائو ، تاریخ مهاجرت و میراث فرهنگی اجداد خود را ثبت می کند.
سبک و ساختار: سبک ها و ساختارهای لباس گروه های قومی مختلف بی نظیر است. به عنوان مثال ، زنان Uyghur اغلب لباس می پوشند ، و دامن و شلوار بیشتر از پارچه های چاپی رنگارنگ یا ابریشم رنگارنگ ساخته شده است ، با سبک های مختلف. مردان Tujia از تاپ های پیپه پوشانده می شوند ، در حالی که زنان لباس های چپ را با آستین های گسترده و شلوار هم مرز یا دامن هشت پنل لوو می پوشند. این طرح ها نشان دهنده عادات زنده و ساختارهای اجتماعی گروه های مختلف قومی است.
مواد و کاردستی: لباس های قومی نیز در انتخاب مواد و کاردستی بی نظیر هستند. به عنوان مثال ، لباس های مغول ها عمدتاً لباس ، کمربند و چکمه هستند و مواد بیشتر پارچه یا چرم هستند و دارای صنایع دستی نفیس و تزئینات غنی هستند. لباس های Uyghur بر تولید دست ساز متمرکز است و نشان دهنده مهارت های عالی دست ساز است.
نمادهای فرهنگی و نمادهای تاریخی: لباس های ملی نه تنها سایش روزانه بلکه نمادی از میراث فرهنگی است. به عنوان مثال ، نوارهای مختلف و الگوهای شطرنجی روی لباس های Miao بیانگر آب و مزارع میهن است و تاریخ مهاجرت اجداد را ثبت می کند. گلدوزی در مورد کلاه های تشییع جنازه مردم هانی ، مهاجرت اجداد را ثبت می کند و نمادی از تاریخ و فرهنگ ملت است.
ویژگی های منطقه ای: طراحی لباس هر گروه قومی همچنین ویژگی های منطقه ای خاص آن را منعکس می کند. به عنوان مثال ، لباس های تبت با آب و هوای فلات سازگار هستند و طراحی بر گرما و عملی متمرکز است. مردم Tujia دارای یک صنعت دستبند توسعه یافته هستند و لباس های آنها عمدتاً رنگارنگ و زرق و برق دار است و این نشان دهنده گرایش های زیبایی شناسی منحصر به فرد آنها است.